BİRBİRİNİ ÇOK SEVENLER İÇİN BİRKAÇ ŞARKIM VAR..

Hani herkes için özel bir gün vardır ya, 
Doğum günü, tanışma yıldönümü, nişan yıldönümü, evlenme yıldönümü.
İşe girme yıldönümü vs. vs...

Hayatımızda birçok yıl dönümleri vardır.
Üzmeyen, bizi mutlu eden tüm yıl dönümleri için haydi biraz müzik dinleyelim..Çok da yıl dönümleri ile alakalı olmayan, sevilen melodilerden bir demet..

Ben de, biraz daha ders çalışayım.
Biraz da sizleri okuyayım..
Biraz hayal kurayım,
Biraz hatırlamaya çalışayım..

KÖRDÜĞÜM..

Döneceğim tozlu yollara 
Al gelincikler sereceğim 
Solarlar bilirim sevgilim 
Yine bekleyeceğim 

Bitse de bir gün nazlı hayat 
Ben bir tek seni seveceğim 
Kader güçsüz kalır sevgilim 
Sensiz ölmeyeceğim

Kördüğüm karmaşık bir bilmece 
Uyutmuyor beni gündüz gece 
Utanmam usanmam beklerim 
Öylece 

Gitgide gitgide azalmasın 
Savrula savrula kaybolmasın 
Göz göre, göz göre bitmesin 
Ağlarım 

Hem senim hem ben bölünemem 
Kendimi sensiz eyleyemem 
Beni sensiz koymasın tanrım 
Başka söz söyleyemem

BANA ELLERİNİ VER..

Ben bal arısı gibiydim senden önce
Bak pervanelere döndüm seni görünce
Yana yana kül olsam her an
Yine de senden ayrılamam

Yoluna adadım ben ömrümü sensiz olamam
Yana yana kül olsam her an
Yine de senden ayrılamam
Bin yıl yaşasam yine sana doyamam

Sana gönlümü verdim nazlı güzel
Seni almazsam gözlerim açık gider
Bana ellerini ver, hayat seni sevince güzel
Yoluna adadım ömrümü ben gel kaçma güzel

Bana ellerini ver, hayat seni sevince güzel
Sana gönlümü verdim ey nazlı güzel.

AŞIĞIM SANA..

Dün gece seni düşündüm durdum
Hatıralarla avundum durdum
Seni yaşadım seni aradım
Sen benim için vazgeçilmezsin

Aşığım sana doyamıyorum
Ne de güzelsin bakamıyorum
Seni sevmeye kıyamıyorum
Bu ne büyük aşk anlamıyorum

Sel olsa yıllar kan olsa yaşlar 
Sensiz soframda taş olsa aşlar
Unutmam seni yine severim
Alın yazımsın yemin ederim

Aşığım sana doyamıyorum
Ne de güzelsin bakamıyorum
Seni sevmeye kıyamıyorum
Bu ne büyük aşk anlamıyorum

Artık günlerimiz, güzel geçer inşallah.. Mutlulukla dolar taşar..
Sevgiyle, huzur ile, sevdiklerimiz ile..
Biraz değil, bol bol gülümseme ile :)))

Mutluluğun resmi, her şartta huzur bulmak, aile olmak..

Her şey netten..
Teşekkürler paylaşanlara..

EFENDİME SÖYLİYEYİM: Sahi siz ne sormuştunuz?:)

-Mantığın mı duyguların mı ön plandadır?.

Efendime söyleyeyim; hani desem ki mantığım
cık!!!

Cevap aşağıda...
Duygularım, baş tacım benim..

-İnsanlar niye mutlu değiller?. Niye gözlerinin önündeki mutlulukları görmüyor ve şükretmesini bilmiyorlar?.

Cevabı soruda saklı, soru cevaptan daha kapsamlı:)

Açgözlülük, maymun iştahlılık, bencillik, inançsızlık....ve bunun gibi daha bir sürü şey galiba cevap..

-Çok para harcayıp keşke almasaydım, yada harcamasaydım dediğin bir şey var mı?.

Düşündüm, düşündüm, düşündüm mevsimler geçti gitti bir türlü aklıma bir şey gelmedi:)

O zaman neymiş?=Vuslat harcayacak parayı bulduğunda pişman olacağı bir şeyi almayı unuturmuş:)) dermişim..

No, no, no, nayır, nolamaz ne çok şey var aldığıma pişman olduğum, para harcadığım için kendime kızdığım..
Bir şey var mı diye sorunca gelmez aklıma, çok şey var mı dersen zamanın yetmez listemi okumaya.. 

-Haklı olduğun bir konuda hakkını savunurmusun, yoksa susmak adalet mi dersin?.

Hiç hakkımı savunamadım. Bazen pısırıklıktan, bazen gücüm yetmediğinden. Arkamı dayayacağım yerin olmadığından yani.. Ne yapayım ben böyleyim.

Ama uğradığım yada uğrayacağım tüm haksızlıkları havale ettiğim ilahi bir makam var..Adaleti nasılsa benim yerime o sağlar..

-Tok gözlü müsün?, yoksa her şeyim olsun diyenlerden misin?.

Yani şimdi söylemesi ayıp çok tok gözlüyüm desem yalan olur:) Karnıyarığın tepsiye dökülen kıymalarını kimse ile paylaşamam. Kıymalı yaprak sarması hakkımdan feragat edemem. Buzdolabı magnetlerimi kimseye vermem. Hayallerimi paylaşmam. İnançlarımı takas etmem..Hepsi Benimmmmm.

Bu durumda ben çok aç gözlüyüm:) 

Şaka bir yana bana bu soruları yönelten İpecikböceciğim, kızım, kozam Eda'm öyle güzel cevaplar vermiş ki bana latife kısmını işlemek düştü...

İşte benim olmayan, ama benimmiş saydığım Gökkuşağım...

Seyyah'ım, kütüphanelerin raflarındaki kitaplardandır benim gökkuşağım..

Çok büyük bir kütüphaneye üyeyim. Alır, okur renkleri yerine (gökkuşağından raflarına) takarım:)

Çok yakında şu altta fotoğrafını gördüğünüz kütüphaneyi yakından göreceğim inşallah, belki kendi çektiğim resimleri paylaşabilirim..

Sade ve Derin'im yani sevgili Deep'im kimleri hangi blokları okuyorsun demiş?

Vakit bulsam herkesi okumaya çalışacağım ama vakit sorunu var bende..Samimi, politik ve amiyane olmayan bloglar ne paylaşırsa paylaşsın seviyorum..Hele, hele, hele yemek, el işi ve dekorasyon olunca ölüyorum:) Birde her telden yazanı. Kısacası karışık..

Ve Kar Tanem ile Eda'm 2013'ten ne istiyorsun demişler aynı anda:)

Kendim için ve yaşayan her akıl sahibi can için; sadece 3 şey istiyorum:

-Yaradan sevgisi ve korkusu
-Vicdan
-Sağlık..

Bir insanın içinde Allahcc sevgisi ve korkusu ile vicdan var ise başta kendi olmak üzere hiç kimseye, hiç bir canlıya zarar vermez..

Hak korkusu ve vicdanı olmayan ile karşı karşıya kalmak zordur..

Ayrıca dünyada en büyük servet, sağlıklı bir nefestir.

Allahcc aileme, sevdiklerime, tanıdığım tanımadığım tüm arkadaşlarıma, insan olanlara, insan kalanlara sağlık afiyet versin. Dert verip derman aratmasın..

Az yada çok. Ne fark eder..

Hayat zaten her şeye bedel:))

    

İŞTE O DÜNLER, GEÇMİŞTE KALAN GÜNLER.. -36

Fırtına yaklaşıyor.. -36

D.Roy

Bizim evin beyaz bulutları, siyah bulutlara yenilmek üzere..

Evin içindeki bulutlar şimdilik gri. Siyah, simsiyah olması yakın gibi. Yani fırtına yaklaşıyor..

Annem çok sinirli. Kızgın. Üzgün.
Neden mi?.
Bilmem, galiba ablamın yüzünden. Bir şeye canı sıkılıyor. 

Bir şeye, bir duruma, bir olaya, kesin ablama.

Gülseren ablaya gidiyoruz, yeğeni Aysun ablalara, teyzem Hediye'lere. Ayşe'ye, Fatma'ya, Nurten'e daha kimlere kimlere.. içi içine sığmıyor. Sıkıntıdan kabarıyor. Taştı taşacak. Coştu coşacak.

*ah Gülseren'im ah!. Ağzı kokuyormuş, bulaşıkları zamanında yıkamıyormuş. Çocuğa iyi bakamıyormuş. Ne kendine, ne evine, ne kocasına, nede çocuğuna bakabiliyormuş. Pismiş. Tembelmiş. Mış, mış, miş...

Kızı alana kadar kapımızda yattılar. Ağzımızı dilimizi bağlayıp, kapıdan-bacadan girdiler. Kart oğullarına gül gibi kızımı verdim de.. Macır'lar ne olacak, şimdi kusur buluyorlar. Daha önce akılları neredeydi?. Çocuk doğurdu, mıymıntı Duygu'ya eş oldu, görümcelerine ayak uydurdu. Şimdi beğenmiyorlar yavrumu..

Bir yandan ağlıyor, bir yandan söyleniyor..

*en çok da Melih'ime üzülüyorum. Daha bebek, çok küçük. 

Ah! ah! ne çileli başım varmış ah!..

Annem sık sık Karşıyaka'ya gidiyor. Ya beni götürüp Nesrin'lere bırakıyor, yada babam erken geliyor, beni babama bırakıyor. Bazen de Havanım teyzelerde kalıyorum. Her halükarda bu ara ben, ayak bağıyım..

Keşke; evde olmasaydı o gün. Benim bile yaramazlık olduğunu kabul ettiğim haylazlığı yapmasaymışım keşke, yaptım o olmasaydı bari..

O olay; tüm çıplaklığı ile şöyle tecelli etmişti:

      
Gördüğünüz gibi, bizim mutfağın içinde bir köşede tuvalet var. Bir duvarı merdiven altına ve koridora bakan pencere ile bitişik olan o koca delikli tuvalet. Iıığğ:(

Bu tuvaletin deliğinin içi, lağım fareleri ile dolu. Dışarı bakan penceresi yok. Merdiven altını kömürlük olarak kullansak da, evin içi sayılır orası. Oduncudan aldığımız odunları istif ediyoruz. Tabi ki lağımdan başka seçenek yok, farelerin o deliğe dolmasında..Gündüzleri iyi kötü idare ediyorum da, geceleri lağım deliğine örttüğümüz, içi çimento dondurulmuş sapı demir çubuklu teneke kutuyu kenara çekip tuvaleti kullanmak beni öldürüyor. Bu sebepten galiba, bazı geceler hiç uyuyamıyorum tuvaletim gelmesin diye. Bazı geceler ise çocukluk işte, uyuya kalıyorum ve sonuç kötü olabiliyor:((

Henüz 5 yaşında bile değilim. Korkmakta haksızmıyım?. Tuvaleti kullanmamak için herşeyi göze alırım. Altıma kaçırmayı, yatağı ıslatmayı, dayak yemeyi.. Yeter ki o tuvalete girmeyeyim. Yada girdiğim zaman uzun kalmayayım. Veyahut gece veya gündüz en azından merdivenlerin başında, koridorda beni koruyacak biri olsun. Babam beni beklesin mesela...

Annem yine ablama gitti o gün. Babam pullarını saydı, siparişlerini listeledi. Parasını ayarladı..Ben uslu durdum..Sonra öğlen yemeğini gecikmeli birlikte yedik. Babam öğle uykusuna yatalım dedi. Bende yatmalıyım tabi ki..

Babam uyudu. Benim tuvaletim geldi. Uyuyamıyorum. Çok tuvaletim geldi. 

Uyuyamıyorum. Uyumam mümkün değil işte..
Önce bir damla, sonra biraz daha, biraz daha derken baktım kaçıracağım, kalktım usulca. Mutfağa yaklaştım, delikten cıkırtı sesleri geliyor işte, yada bana mı öyle geldi korkudan. Tuvaletin kapısına geldim, veeee malesef yetişemedim:(

Çabucak çıkardım çamaşırımı. Bacaklarımı ve çamaşırımı yıkadım tuvaletteki çeşmede. Minik parmaklarımla hızlı hızlı. Deliğin üstündeki çimentolu kutuyu çekmediğim için güvendeyim. Seslerini duyuyorum canavarların, ama güvendeyim..

Şimdi ben bunu nerede kurutacağım. Yukarı çıktım, yatağımın altına serdim. Çamaşır selemde hiç çamaşır kalmamış. Annem katlayıp başka bir yere mi koymuş, yada yıkamamış mı? Şaşırdım kaldım. Aradım, taradım, yok yok yok. Yok işte. Bende beyaz elbisemi giydim. Hazır annem yok evde. Şu prenses elbisemi biraz giyeyim. Yerimden hiç kalkmam, içimde çamaşır olmadığı belli olmaz.

Akşama kadar da çamaşırım kurur elbet. Babamın uzandığı odaya döndüm. Bende aynanın karşısına oturdum. Babam uyuyor, horluyor, ben de hayran hayran elbisemi seyrediyorum.

İkindi vakti çocuklar çıktı sokağa..Sesleri geliyor. Babam uyandı hadi sende çık dedi. Çıkmadım..

Benden biraz büyük kızlar ip oynayacaklarmış ve ipin içine girecek 1'i daha gerekiyormuş. Tekrar beni çağırıyorlar. Ben hep ipin içinde duracağım:( küçüğüm ya..

Onlar ikisi sırayla atlayacaklar ama bana atlama sırası hiç gelmeyecek. Olsun, hadi gideyim bari..

Sokağa çıktım, ipin içine girdim. Ne kadar oynadık bilmem. Artık hava kararıyor neredeyse. Yoruldum veee, unuttum çömeldim. Dinlendim. Tekrar ipin içine girdim..Annem geliyor bu arada ama beni görmedi sokakta. Doğruca eve gitti. Oyuna devam. Yoruldum ve yine çömeldim..

Komşulardan biri, şimdi kimdi hatırlamıyorum;  koşarak geldi, ne yapıyorsun sen bu halde, burada dedi elimden tutup kaldırdı beni. Ne var ki halimde?..Eve götürdü beni:
*F....... hanımcım çocuk kilot giymeden dışarı çıkmış, kimse görmeden al bunu içeriye..
*yaramaz maymun işte. Sağol komşum.

Annem içeri aldı beni. Babam oturma odasında radyo dinliyor. Fırtına yaklaşıyor, gözleri ile verdi mesajı: 'sakın sesini çıkarma!!'..

Mesaj alınmıştır anne. Sesimi çıkarmam anne. İçimde çamaşır olmadığını unutmamam gerekirdi anne. Evet gerçekten ben çok yaramazım anne. Kos koca 4,5 yaşında kız oldum öyle dışarı çıkmamalıydım anne. Saçımı çekme anne. Kafama az vur anne. Popoma vur anne. Yeter anne yeter, bir daha yapmam anne...

*Seni gidi kör olasıca seni. Şaşı maymun. Benim derdim bana yeter, birde senle mi uğraşacağım. 
Bak birde bembeyaz gelinlik entarisini giymiş.
Bak birde altını ıslatmış güpegündüz. 
Bak birde don giymemiş bacağına.
Bak birde...
Bak birde...
Kızım neler çekiyor ellerden, boşanıp gelecek diye üzülüyorum zaten, yetmezmiş gibi birde, neler çekiyorum senden..

Bak birde deyip deyip vuruyor kafama, kafama. Çekiyor saçlarımı. Ben çok yaramazım. Dayaktan korkmuyorum, fareden korktuğum kadar. Gık bile diyemem. Ya babam duyarsa, o da anneme kızarsa, annem daha çok acısını çıkarır sonra..

'Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar

Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler
Annesinin bir tanesini hor görmesinler

Uçan da kuşlara malum olsun ben annemi özledim

Hem annemi hem babamı hem köyümü özledim'

Uzaktan uzağa alt kattan türkünün sesi duyuluyor. 

Annesinin bir tanesini hor görmesinler...

Annem vurdukça vuruyor. Çok hırslanmış belli. Ben çıtımı çıkaramıyorum dedim ya, bu biraz korkudan, biraz suçluluktan.. Babam aşağıdan seslendi:
*hu ne yapıyorsunuz orada. Hadi sofrayı kurun. Acıktım ben..

Annem son bir tokat vurdu kafama, arkam ona dönükken. Tam sağ kulağımın ortasına geldi..

*geliyorum, altına işemiş kör olasıca, üstünü değiştiriyorum..

*çıkma buradan. Ben yemeği hazırlayınca çağırırım. Bir şey dersen babana gebertirim seni sonra..

Yatağımın içine girdim. Ağlayamıyorum bile.

Aslında annem canavar değil. Aslında beni seviyordur da belki. Ama ablam boşanacakmış şimdi( ne demek ki?) . Aslında ben yaramazım. Farelerden korkmak da neymiş. Gir işte tuvaletine. Aslında kafam çok acıyor. Saçlarım. Kulağım çınlıyor, beynime vuruyor çınlama sesi.

Fare ısırsaydı altımı, daha mı az acırdı ki?..

En şiddetli tokadı kulağıma vurdu tabi. Bu sebepten kulağım çınlıyor deli gibi...

Çınnnnnnnnnnnnnn...

Ne kadar zaman geçti. Oda iyice karanlık artık. Ayak sesleri yaklaşıyor. Kulağım çınlıyor. 

Kulağım çınlıyor, kulağım çınlıyor. Gözlerim sımsıkı kapalı.

*kara kuzum, çitlenbikim niye yatıyorsun bu saatte.?..

Babamın sesini zar zor algılayabiliyorum. Kelimelerini zor seçiyorum. Kulağım çınlıyor..Başımın içinde dalgalar kıyıdaki kayalara çarpıyor. Beynim sallanıyor, denizdeki bir gemi gibi, sandal gibi.. Uyuyormuş gibi yapıyorum. Baba seni çok az duyuyorum..

*hu, çok mu kızdın çocuğa ne. İşediyse işedi. Oyuna dalmıştır. Küçük o daha. Aç açına uyumuş masum.

Üstümü örttü. Başımı okşadı. Canım babam benim. Sesimi çıkarmamalıyım. Ama başım çok acıyor. Kulağım çınlıyor..

Uyumuşum. 
Yemeden.
İçmeden. 
Tuvalete gitmeden..

Hiç unutmadım o günü, unutamadım..
Ben yaramazım, ben çok yaramazım. Dayağı hak ettim..
Annem asla kötü değil..?

Fırtınanın çıktığı, Abla gemisinin kıyımıza çarptığı, annemin dalgalanıp dalgalanıp kabardığı, öfkeyle bana sardığı, kulak zarımı patlattığı günü..

Fırtınanın başka bir sahile fırlatıp attığı deniz yıldızı olsaydım. Yada istiridye kabuğu. Mutlu bir sahilde, güneşin yakmadan ısıttığı bir kumsalda olsaydım. Keşke..

Unutmuyorum..Unutamıyorum..

O gün; kulağım çok ağrıdı, acıdı, çınladı,
Yıllarca; hatıraların tokat izi, düşük-orta odyoloji olarak benimle yaşadı...
   

Bu bölümün ardından:

Çocuklarımızın kabahatlerinin nedeni bazen, bir korkudan kaynaklanıyor olabilir.. Çocukları cezalandırmadan önce, onların yaşını, yaptığı yaramazlığın altında yatan sebebin ne olabileceğini ebeveynlerin iyi değerlendirmesi gerekir..

Ve verilen bir cezanın şiddeti, dört buçuk yaşında bir çocuğun hatıralarından izi yıllarca silinmeyecek bir arızaya (büyük arıza, küçük arıza fark etmez) neden olmamalı...
 

  
      

VE VE VE, EVET DEDİ..

Ve ve ve.. dedi
Çok düşündü..
Karar verdi,

Dün Evet dedi..

Blog arkadaşımız Aynur (Yavru Kartalların Pençeleri), dün evlendi..

Benim nişan sevinçlerini sizlerle paylaştığım yakınım İsmail ve Tuğçe ise çarşamba günü 'EVET' diyecekler..

Tüm sevenlere, çıktıkları bu güzel yolda 'Mutluluk Denizine Ulaşmaları' temennilerimi iletmek istiyorum..


Sizin çocuklarınızın, benim çocuklarımın ve tüm annelerin babaların evlatları,

Hayatlarınız güzel bir masal gibi geçsin emi..

  

Not: Aynur arkadaşımız kendisi paylaşmak ister belki diye ben bir iki resim çekmiştim paylaşmadım..Zaten ben Vuslat'ım demedim ona..Kimbilir bizler birbirimize hem çok yakın, hemde biraz hayal kalalım diye..Böylesi daha güzel..