GÖZ YAŞLARI YALAN SÖYLEMEZ... BU YAĞMUR ANKARA'YA AŞIK..

Ankara'm yağmurlu bu gün. 
Gece başlayan yağmur hala devam ediyor..

Pıtır pıtır...
Çisil çisil..

Gece kalktım, yağmurun sesini dinledim. Göklerin göz yaşlarını..

Göz yaşları her zaman dertten akmaz derler. Bu kez damlalar neşe içinde yeryüzüne indiler..

Pıtır pıtır.
Çisil çisil.. 

Ankara'ya yağmur yakışıyor..
Bütün gece mutluluktan ağladı gökler..

GECE'ye YAĞMUR DEĞDİ...

YAĞMUR'un GECE YÜZÜ..

KAR'ın

RÜZGAR'ın

SEVME'nin..

 GECE'nin EN GÜZEL YÜZÜ..

Dripta Roy/London

Hayat'mı bize bir yol çizdi, yoksa biz mi Hayat'a yollar çizdik, bilmem ki..

Dümdüz, pürüzsüz bir yola; hayat çizmek kolay ve güzel. Zor olan ilerleyen bir hayata yeni yollar çizebilmek.. Yeni kararlar verebilmek. Verdiğin kararlarda güvenle yürümek hatta koşabilmek..

Geceye yağmur değdi..

Gece de, bu yağmuru çok sevdi.

Çisil çisil, pıtır pıtır yağan yağmur; kah Londra'da, kah Ankara'da, İstanbul'da. Neşeyle coşkuyla hayatları şenlendirdi..Damlacıklar sevginin oluğunda birleşti.

Bir sokak lambasının dibinde önce yağmurun,  sonra bembeyaz kar tanelerinin eşliğinde, gecenin en güzel yüzü bir kez daha aydınlandı.

Hayat mı bu yolu çizdi, yoksa bu hayatların yolu zaten belli miydi?. Bilmem..

Bildiğim gördüğüm; yağmur geceye değdi, gece de yağmurla daha bir güzelleşti, özelleşti.

İkisi bir oldu, gönül oluğunda şiddetlendi..

İŞTE O DÜNLER, GEÇMİŞTE KALAN GÜNLER.. -25

Kış bastırdı eni konu. Gökyüzü çok sesli bir bando, ayrıca çok da gri. Bu sözleri annemden duydum. Böyle diyor gök gürlediğinde.

Yağmurlar yağıyor bardaktan boşanırcasına. Bizim evin çatısı akıyor. Öndeki divanlı oda leğen dolu:))
Şıp şıp şıpp, her yer ıslak, her yer damla damla, her tas, her leğen doldu; koş mutfağa bul yenisini..
Sandık ıslanmasın, divana su damlamasın..
Koş, koş, çabuk koş. Çabuk getir leğeni.

Olsun; hayat çok güzel, sokağımız çok güzel, evimiz çok güzel. Annem bile çok güzel!!.

Misafirlerimiz gideli çok oldu. Gitsinler, yine gelecekler. Ben camda bekleyeceğim onları.

Artık şapkalı amca, örtülü teyze dememe gerek yok, isimlerini öğrendim çünkü: Kamil amca, Saadet teyze:)

Aslında bize çok misafir geliyor, bazıları gece yatıya da kalıyor ama ben nedense en çok Kamil amca ve Saadet teyzeyi sevdim. Onlarda beni sevdiler.

Şimdi hatırladım; ben onlar giderken çok ağladım. Gökyüzü de onlar giderken ağladı. Kış yağmurları o zaman başladı.

Babam:

*ağlama dedi. İsimlerini söyledi ve yine gelecekler dedi. Uslu durursan seni onların memleketine götürürüm gelecek yaza..

Gülüverdim:))

Yağmur çok güzel, pencerede beklemek güzel. Pıt, pıt, pıt diye, şıp, şıp, şıp diye yağan yağmur sesi ne güzel.

Yağmurun çıkardığı bu sesleri seviyorum da, gök gürültüsünü hiç sevmiyorum. Şimşek çakmadan hemen önceki o kabus sesi.

Korkuyorum o sesten. Gök gürültüsünden çook korkuyorum.

Kim korkmaz ki..

Kış günleri çok kısa. Akşamlar çabuk oluyor, geceler çabuk geçiyor. Gök gürültüsü beni, en çok gece korkutuyor. 

Kış soğuk. Dışarı çıkmak neredeyse imkansız yağmurlu günlerde. Saçak altlarında saklanıp yağmuru seyretmek de imkansız.

Yaz öylemi ya?. Günler upuzun. Akşamlar uzun. Geceler uykuda bitiveriyor. Yaz yağmurlarında ıslanmak üşütmüyor. Saçakların altında yer bulmak, yağmura el uzatmak, damlaları yakalamaya çalışmak eğlenceli.

Gözümün, etrafı rahatça görebildiği kadar gün ışığında, göklerin gümbürtüsü bile o kadar korkunç gelmiyor bana.

İşte ben bu nedenlerden;

'Kış Yağmurları' nı değil, 'Yaz Yağmurları' nı seviyorum.

Ve her damlanın düştüğü yerde, etrafını saran 'Hare'leri..

Ya sen?..   

                                    ./..