YILDIZLARDA ANNESİNİ ÖZLER mi?...

Amcası, beş-altı yaşlarındaki yeğeni Helin'i, yaşadığı şehirden alıp getirmiş kendi evine.

Helin, birkaç günden sonra başlamış oflamaya, puflamaya. Akşamların birinde, balkona çıkmış tek başına. Tabii yengesi de onun peşinde:
-Ne yapıyorsun Helin burada?.
-Düşünüyorum.
-Ne düşünüyorsun Helin?.
-Yıldızlar da özlermi annesini?...

Yıldızlarda özler annesini Helin. Herkes özler annesini.
Bende; çok özlemişdim annemi.

Yıldızlı veya yağmurlu gecelerde. Herkes, her yerde özlermiş annesini. Ben gibi, Helin gibi, Yıldızlar gibi. 

Yağmurdan kaçanlar, analarının kucağında ısınırken, ben ne çok özlemişdim annemi. Gök gürlerken, gri bulutlar semada gezinirken ve yıldızlar saklanmışken; inadına parlayan o bir tek yıldız, o yanlız yıldız da özlermiş annesini. Bende özledim annemi.
  

Yağmurlar gökyüzünden de, gözlerimden de aktı gitti artık. Aydede gülümsedi bana. Yanlız yıldızda uzakdan anacığına. Ben anamı öptüm, ay geceyi öptü..Yıldız gülümsedi bize.

Ben kavuştum yıllar sonra, Helin kavuştu günler sonra, ama yıldızlar kavuşamadı hala anasına..

Size en yakın ağacın altından, lacivert gökyüzüne bakın, tüm yavrusundan ayrı kalmışlara, kocaman bir selam çakın.

Yıldızlar da özler mi annesini?.
Ben yanındayken bile özlemişdim, annem seni..

Sevgili kardeşim, arkadaşım yazar, şair, edebiyatçı Doç.Dr. Abdülhakim KOÇİN ve minik yeğenine 'Yıldızlarda Özlermi Annesini' diye sordukları için teşekkürlerimle..

Evet YILDIZLARDA ÖZLER ANNESİNİ, BENDE ÖZLERİM ANNEMİ..